بهمن ماه هم سلانه سلانه از راه می رسد ، چشم بر هم میزنی روزها طی می شوند بی آنکه بفهمی این ها روزهای عمرت هستند که همانطور می گذرند ، آرزوها ، امیدها ، شادی ها، رنج ها، نفرت ها و عشق ها می گذرند و حاصل این سالها طعمی را در دلت به یادگار می گذارند،تلخ،شیرین،مَلَس و گس…مثل شراب … گذر زمان از من ملغمه ای ساخته  از تمام آن لحظات که گاهی متحیرم می سازد که این چه ترکیبیست از این همه طعم ؟!
گاهی فکر می کنم که چه تفاوت کرده است میان آن چیزی که در سالهای جوانی می اندیشیدم و می خواستم با چیزی که امروز هستم؟ وقتی تصمیم می گیری که حصارها را بشکنی و بپذیری  تنها یک بار زندگی می کنی آنگاه است که نگاه می کنی و می بینی که بسیار فرق کرده ای با سالهای جوانیت ، حالا در آستانه سی و شش سالگی می بینم که به بسیاری از آرزوهایم رسیده ام …خوشحال کننده است …اما می بینم که بسیاری از آرمانهایم را زیرپا گذاشته ام …این آرمان وآرزو از یک سنخ نیستند …نمیدانم اهل قلم چه اصراری دارند که این دو را به هم بچسبانند ؟!
طبق سنت معمول از کتری و قوری سپید و سیاه یک فنجان چای برای خودم میریزم و می گویم که به درک ! حالا همه آرمانها بروند به درک ، مهم همین آرزوهاست و گرنه آرمانها چه داشته اند به غیر از حد و مرزهای بی پایان و دلخوشی های فیلسوف مابانه ؟…کجای من به فیلسوفها می ماند ؟! پکی به سیگار میزنم و مانند همیشه زیاد سخت نمی گیرم و به صفحه لپ تاپ خیره می شوم ، لبخندی از رضایت روی لب هایم نقش می بندد … خوشحالم…حقیقتا” خوشحالم

اين سال‌ها
شماره تلفنِ خيلی‌ها را خط زده‌ام:
غزاله، هوشنگ، شاملو، محمد …!

عده‌ای مُرده‌اند
عده‌ای نيستند
عده‌ای رفته‌اند
و دور نيست روزی
که بسياری نيز شماره تلفن مرا خط خواهند زد.
زندگی همين است
يک روز می‌نويسيم وُ
روزِ ديگر خط می‌زنيم

شعر از سید علی صالحی

این هم یک آهنگ برای دلتنگی ها از گروه No Merci به نام How Much I love You ، از اینجا دانلود کنید

این آبگوشت کلم هم عجب غذای بی سرو تهی است ، یکی نیست به من بگوید که آخر پسر جان مگر مجبوری هر خوراکی ای را که برایت جدید است امتحان کنی بدون آنکه به عواقب هضمش فکر کنی !!!

بیستم دی ماه است و خبری هم از برف زمستانی نیست ، گله ای هم  ندارم ، حالا برای خوشایند من و اینکه برف را دوست دارم دلیلی نیست که برف ببارد ، آنهم در شهری که با ده سانتیمتر برف تمامیت سیستم حمل و نقلش به فنا می رود !اما بازهم  نا امیدانه پیش بینی هوا را نگاه می کنم …خیر خبری نه از برف هست ونه از باران . دیر وقت است و حوصله چای دم کردن ندارم،به چای کهنه دم غروب بسنده می کنم هرچه باشد حسابی جا افتاده است ! آنقدر که آدم پاک نشئه طعم تلخش می شود . چند روز پیش داشتم اسمم را در گوگل جستجو می کردم که متوجه مقاله ای شدم که به نام من در نشریه جهان صنعت در سال 1384 چاپ شده است ، هرچه فکر می کنم یادم نمی آید که مطلبی را با این عنوان نوشته باشم ! این روزها مرسوم است که برخی از اهالی علم مقاله ای از دیگری به نام خود چاپ می کنند …اما این فقره اش را ندیده بودم  کسی مقاله ای را که  اصلا” ننوشته ام به نامم چاپ کند .یادم باشد برای سردبیر جهان صنعت نامه ای بنویسم…

اسم مقاله ای که به نامم چاپ شده و من  ننوشته ام متغیر های ناشناخته است ! از همه چیز بگذرم این متغییرهای ناشناخته عنوان غریبیست برای یک مقاله ، همه در زندگی با همین متغییر های ناشناخته روبرو هستیم ، گاهی یک چیزهایی سرو کله اشان یک دفعه پیدا می شوند و تمام مفاهیمی را که به عنوان حقایق و قوانین مسلمی در ذهنمان شکل گرفته بود را بهم می ریزد حتی مرزهای سرخ ذهنمان را، فکرش را که می کنم گاهی گیج می شوم  از این متغیر های ناشناخته ، اما خُب چون جزو آدمهای خوشبین دسته بندی می شوم همه رویدادها را به فال نیک می گیرم و این شاید از این سرچشمه می گیرد که  خوب می دانم  که زندگی کلید undo ندارد ! پس دستهایم را در جیبم فرو می برم و قدم زنان به راهم ادامه می دهم و کوچه پس کوچه ای زندگی را سوت زنان  یکی یکی طی می کنم…سرو کله ات ناگهان  پیدا می شود، درست در کنار آن دیوار که پیچکی سبزش کرده است …حالا تو هم یکی از آن متغیرهای ناشناخته هستی… 

این آهنگ را  از اینجا دانلود کنید و لذت ببرید. (Hello/Shakespears Sister)

صبح گاه بیدارشدم و خیابانها پر از ماشین ها بود

همه روشن و براق انگار که همین الان از مریخ آمده بودند

و من از شب پیش مست و خراب بودم

روزنامه فروش تیتر روزنامه ها را فریاد می زد:

جنگ دیگری آغاز شده و پول ملی (پوند) ضعیف شده است !

به من بگویید که در مورد آخرین ترس خوانده اید ؟

ما شماره های خوش شانسی هستیم و نام های ما منسوخ شده اند

چرا من احساس تلخی میکنم وقتی که باید احساس شیرینی بیشتری کنم

سلام،سلام ، رادیوت رو روشن کن

آیا کسی اون بیرون هست ؟

کمکم کنید آهنگم را بخوانم

لا لا لا …زندگی چیز غریبیست

همینکه فکر می کنید آموخته اید که چگونه باهاش کنار بیایید از دست رفته است 

صبح بیدار شدم درحالی که سرگشته بودم

و دنیای زیبای دیگری برای نژاد انسان بود

کلمات معنی کمتری میدادند و همه چیز سورئال شده بود

باید بروم پیش دوستانم و بگویم چه چیزی حس می کنم

اگر عسل را مزه کنم شیرین خواهد بود ؟

باید با دستانم غذا بخورم یا پاهایم ؟

آیا واقعا” کسی گوش می دهد وقتی  صحبت می کنم ؟

یا مجبورم همه اش را هفته بعد برایشان تکرار کنم ؟

سلام ، سلام ، رادیو ات را روشن کن

آیا کسی آن بیرون هست ؟

….

• woke up this morning and the streets were full of cars
• all bright and shiny like they’d just arrived from mars
• and as i stumbled through last nights drunken debris
• the paperboy screamed out the headlines in the street
• another war and now the pound is looking weak
• and tell me have you read about the latest freak?
• we’re bingo numbers and our names are obsolete
• why do i feel bitter when i should be feeling sweet
• hello, hello turn your radio on
• is there anybody out there?
• help me sing my song
• la la la life is a strange thing
• just when you think you learned how to use it
• it’s gone
• woke up this morning and my head was in a daze
• a brave new world has dawned upon the human race
• where words are meaning less and everything’s surreal
• gonna have to reach my friends to find out how i feel
• and if i taste the honey is it really sweet
• and do i eat it with my hands or with my feet?
• does anybody really listen when i speak
• or will i have to say it all again next week
• hello, hello turn your radio on
• is there anybody out there?
• help me sing my song
• hello, hello turn your radio on
• is there anybody out there?
• tell me what went wrong
• la la la life is a strange thing
• life is a strange thing
• hello, hello turn your radio on
• is there anybody out there?
• help me sing my song
• la la la life is a strange thing
• just when you think you learned how to use it
• it’s gone.

…

یادم آمد ، هان،
داشتم می گفتم ، آن شب نیز
سورت سرمای دی بیدادها می کرد .
و چه سرمایی ، چه سرمایی !
باد برف و سوز و وحشتناک

آری اکنون شیر ایران شهر
تهمتن گرد سجستانی
کوه کوهان , مرد مردستان
رستم دستان ,
در تگ تاریک ژرف چاه پهناور ,
کشته هر سو بر کف و دیواره هایش نیزه و خنجر ,
چاه غدر ناجوان مردان
چاه پستان ,چاه بی دردان ,
چاه چونان ژرفی و پهنایش , بی شرمیش ناباور
و غم انگیز و شگفت آور ,
آری اکنون تهمتن با رخش غیرت مند ,
در بن این چاه آبش زهر شمشیر و سنان, گم بود پهلوان هفت خوان , اکنون
طعمه ی دام و دهان خوان هشتم بود
و می اندیشید
که نبایستی بگوید , هیچ
بس که بی شرمانه و پست است این تزویر .
چشم را باید ببندد, تا نبینید , هیچ …

بخشی از شعر خوان هشتم اثر مهدی اخوان ثالث

اواخر اسفند است ، آنقدر از روزهایی که چیزی ننوشته ام می گذرد که به درستی خاطرم نیست سیاق نگارشم چگونه بوده است ، خیلی هم مهم نیست حالا چه فرقی می کند که سابقا” چطور می نوشتم ! به گمانم باید اسم این وب نوشت را نیز عوض می کردم و می گذاشتم “سردبیر سابق مقیم در شماره بیست و دو!!”  اما خب به نظرم اسم فعلی اش به قدر کفایت عریض و طویل است ! پس وِلَش می کنیم که همانطور بماند.

برف امروز به گمانم آخرین برف این زمستان بود ، بیشتر به رگبارهای بهاری می ماند ، آمد و… رفت ، درست مانند همه افکاری که همین لحظه به ذهنم می آیند و می روند ، این نوشتن را که از من می گیرند انگار که بدل می شوم به یک میکده خالی از هیاهوی برخورد جام های شبانه ، انگار که چیزی گم کرده باشم ، تازه من می مانم با وسوسه ای در سرانگشت هایم که بلغزد روی صفحه کلید .

حالا که نشسته ام و دارم می نویسم ، حالم خوب است و این نوشتن را آنقدر کِش می دهم تا این حال خوب طولانی تر شود. عادت کرده ایم  پایان روزهای سال می گوییم که ” چقدر سریع گذشت …” راستش را بخواهید ،نه، حداقل برای من سریع نمی گذرد ، هیچ چیز سریع نمی گذرد ،در طول سال هر زمان که فارغ می شدم از ازدحام روزمرگی ها می آمدم وب نوشت های گذشته ام را می خواندم ، حس عجیبی دارد این کار ، مثل درک سرزمین ناشناخته ای می ماند ، به گمانم این بر می گردد به روش نوشتن من ، که از جایی شروع نمی شود و جایی پایان نمی گیرد ، هیچ طرح و برنامه و ایده ای هم پیش از نوشتنم وجود ندارد ، مثل یک گپ زدن تصادفی در کافه ای یا درخیابان با غریبه هایی است که حتی اسمشان را هم نمی دانیم ، اغلب هم پس از نوشتن یک مطلب تا مدتها آنرا باز خوانی نمیکنم ، حتی خیلی پیش آمده زمانی که به انتهای مطلب می رسم ابتدای آنرا از یاد برده ام . مثل فیلم inception که آنجا می گوید که تفاوت آنچه  در رویای ما روی می دهد با آنچه  در واقعیت است اینست که ما هرگز آغاز یک رویا را نمی دانیم کجاست. همه این ها سبب شده است که باز خوانی نوشته هایم برایم تجربه ای شگفت آور باشد.

این روزها همه اش از مرحوم خسرو گلسرخی یاد می کنم .

خواب یلدا

….

و در این هنگام است
و در این هنگام است
که به مادر خواهم گفت
غیر از آن یخچال و مبل و ماشین
چه نشستی دل غافل ، مادر
خوشبختی ، خوشحالی این است
که من و تو
میان قلب پر مهر مردم باشیم
و به دنیا نوری دیگر بخشیم
شب که می اید و می کوبد
پشت در را
به خودم می گویم
من همین فردا
به شب سنگین و مزمن
که به روی پلک همسفرم خوابیده ست
از پشت خنجر خواهم زد
و درون زخمش
صدها بمب خواهم ریخت
تا اگر خواست بیازارد پلک او را
منفجر گردد ، نابود شود
من همین فردا
به رفیقانم که همه از عریانی می گریند
خواهم گفت
گریه کار ابر است
من وتو با انگشتی چون شمشیر
من و تو با حرفی چون باروت
به عریانی پایان بخشیم
و بگوییم به دنیا ، به فریاد بلند
عاقبت دیدید ما ما صاحب خورشید شدیم
و در این هنگام است
و در این هنگام است
که همان بوسه ی تو خواهم بود
کز سر مهر به خورشید دهی
و منم شاد از این پیروزی
به حمیده روسری خواهم داد
تا که از باد جدایی نهراسد
و نگوید هوای سردی است
حیف شد مویم کوتاه کردم
شب که می اید و می کوبد پشت در را
به خودم می گویم
اگر از خواب شب یلدا ما برخیزیم
اگر از خواب بلند یلدا ، برخیزیم
ما همین فردا
کاری خواهیم کرد
کاری کارستان

خاطرات سردبیر مقیم در شماره بیست و دو هم جایی پایان می گیرد ، یک جایی میان همین لحظات ، راستش را بخواهید  سردبیری نمانده است جز اسمی که مدتهاست روی صفحه شناسنامه ماهنامه ماسیده است، حتی شماره پلاک هم یک سالی است که به 27 تغییر پیدا کرده است ، مجله هم امروز و فردا مثل خیلی از مطبوعات تخصصی تعطیل خواهد شد ، سردبیر سابق هم این روزها سرش گرم است به بازار مکاره سکه های طلایی و نقره ای و ساختن دیوارهای بلند سیمانی… همینطور حل شده ام در لحظات . حالا حتی افسوس هم نمانده است.تنها یک حس غریب گاه گاه می آید و می رود …می آید و هیچ وقت نمی رود …

شبی از شبها :
یاد من
-پاورچین پاورچین-
از در خانه برون رفت.

…